Roep fraude, verspilling, falend toezicht en beklemmende bureaucratie een halt toe

Verschenen in het Financiël Dagblad van zaterdag 10 maart, geschreven door Arnold Heertje. 


De dynamiek van de Europese, economische en maatschappelijke ontwikkeling brengt het kabinet-Rutte in een unieke positie. Zo uniek dat de verleiding groot is de reductie van het tekort in 2012 bij wijze van overheersend oogmerk tot hoeksteen van het nationale beleid te maken. De rechtvaardiging van de werkwijze wordt ontleend aan de Europese inbedding en aan het nuchtere inzicht dat begrotingstekorten ‘à la longue’ niet houdbaar zijn vanwege hun gevolgen voor de staatsschuld, de rente op de staatsschuld, de slagkracht van financiele markten en bovenal het afwentelen van het huidige financiële beleid op volgende generaties.

Zo beschouwd is bezuinigen rechtstreeks verbonden met het blootleggen van het feitelijk reilen en zeilen van de Nederlandse samenleving en het in gang zetten van technische en maatschappelijke vernieuwingen. Zowel in de publieke als in de private sector is niet zelden sprake van grootscheepse fraude, van verspillingen op grote schaal, van falend toezicht en van beklemmende bureaucratische verhoudingen.


Onder die omstandigheden is bezuinigen het voertuig voor investeren in saneren, innoveren en het terugdringen van de bureaucratie,waarvan de burgers als consumenten geen schade ondervinden. Daarbij doet zich een drietal paradoxen voor.


Ten eerste. Veel economen, financiële analisten en beleidsmakers verwachten van de consumenten dat deze door het opvoeren van hun consumptieve bestedingen de groeicijfers weer op het niveau van voor de kredietcrisis brengen. Een misverstand dat nauwelijks groter kan zijn.


Waarom zouden de consumenten weer extra gaan consumeren in een wereld die bol staat van de schulden? In Nederland komt daar bij dat perverse prikkels in de belastingsfeer het aflossen van hypotheekschulden hebben ontmoedigd, waardoor de consumptie bovennatuurlijk is aangemoedigd.


Het kabinet doet er daarom verstandig aan van de nood een deugd te maken door het aflossen van schulden en het sparen door consumenten aan te moedigen en ruimte te scheppen voor investeringen, publiek en privaat, in het vergroenen van de samenleving.


Ten tweede. Onlangs verdedigde minister Schultz het verbreden van wegen met het argument dat dit werkgelegenheid oplevert, nu de fileproblematiek geen grond meer is voor de aanslag op open ruimte, natuur en leefbaarheid.

 

Hier is sprake van een drogreden.

Als het verbreden van wegen niet in behoeften voorziet van burgers van nu, van straks of waar ook ter wereld, betreft het zinloze werkgelegenheid en geen rechtvaardiging voor de miljardeninvesteringen in het verbreden van wegen.

De derde paradox betreft de bureaucratisering. Voor vrijwel alle belangrijke maatschappelijke doelen in Nederland geldt dat de uitvoering desastreus is.

Ik noem de kinderopvang, gratis schoolboeken, het DBC-systeem, infrastructurele projecten, de jeugdzorg, het patiëntendossier, passend onderwijs, het hoger beroepsonderwijs en de ontwikkelingshulp.

Het afschaffen van het DBC-systeem maakt een einde aan € 1 mrd aan valse facturen.

Het herschikken van jeugdzorg en ontwikkelingshulp treft niet hulpbehoevende jongeren en armen in ontwikkelingslanden, doch overbodige managementlagen en medewerkers die ver afstaan van de werkvloer. Het handelen van bestuurders van corporaties moet niet langer worden gedoogd, nu huurders het gelag betalen voor malafide praktijken. Het voorstel van de 22 economen geleidelijk een einde te maken aan een deel van de hypotheekrenteaftrek verdient steun, indien het wordt uitgebreid tot het uiteindelijk volledig afschaffen van het fiscale voordeel. Prikkels die het aflossen van hypotheken bevorderen, zijn daarbij geboden.

Nu afnemende economische groei en zelfs krimp waarschijnlijker worden, gaat het om de kwaliteit van de economische ontwikkeling. Voor de woningmarkt betekent dit een accentverschuiving van nieuwbouw en slopen van oude woningen naar renovatie van alle woningen in Nederland uit een oogpunt van duurzaamheid.

Het perspectief op leegstand van woningen door het huidige, gefragmenteerde beleid van lokale bestuurders, die door hun desastreuze grondpolitiek honderden miljoenen verliezen, behoort dan tot het verleden. Deze grootscheepse operatie vergt samenwerking van publieke en private partijen, inventieve financiële arrangementen onder meer door het mobiliseren van de pensioengelden.

Het inzetten op duurzame energie, watermanagement, milieu en leefbaarheid vraagt om investeringen en innovatie.

De werkgelegenheid die wordt uitgelokt is zinvol, omdat wordt voorzien in fundamentele behoeften van huidige en toekomstige generaties. Zo beschouwd is het vergroenen van de Nederlandse woningmarkt een van de wegen, waarlangs het financieringstekort van de overheid duurzaam wordt teruggebracht tot het afgesproken Europese niveau.

 

Dit is een verkorte versie, het volledige artikel is hier te vinden: http://fd.nl/debatten/990264-1203/roep-fraude-verspilling-falend-toezicht-en-beklemmende-bureaucratie-een-halt-toe

Reactie toevoegen

Filtered HTML

  • Adressen van webpagina's en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.
  • Toegelaten HTML-tags: <strong> <em> <blockquote> <ul> <ol> <li> <img>
  • Regels en paragrafen worden automatisch gesplitst.

Plain text

  • Geen HTML toegestaan.
  • Adressen van webpagina's en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.
  • Regels en paragrafen worden automatisch gesplitst.